Vastgesteld: 09 juli 2015

Inleiding

De behandeling van epilepsie is niet alleen gericht op aanvalsvrijheid. Bijkomende doelen zijn aanvalsvrijheid zonder bijwerkingen, het verhogen van de kwaliteit van leven van de patiënt en de beste zorg tegen de laagste prijs. Dit betekent dat zorgverleners ook een taak hebben in het begeleiden van de psychosociale gevolgen van epilepsie.

In deze module geeft de werkgroep een aanbeveling over de organisatie van epilepsiezorg. Hierbij wordt gestreefd naar de best mogelijke gezondheidsuitkomst voor de patiënt met epilepsie.

Bij de uitwerking van deze uitgangsvragen worden de volgende definities gebruikt:

Eerste lijn: aanbieders van zorg waar de patiënt zonder verwijzing en op eigen initiatief naartoe kan stappen.

Tweede lijn: ziekenhuizen en geestelijke gezondheidszorg. Toegang tot deze zorg krijgt de patiënt alleen na verwijzing van een zorgverlener uit de eerste lijn.

Gespecialiseerde epilepsiezorg: topreferente of topklinische epilepsiezorg waarvoor geavanceerde apparatuur, bijzondere voorzieningen en specifieke deskundigheid nodig is.

Het is moeilijk een evidence based analyse uit te voeren op de organisatie van zorg. Dit komt doordat veel publicaties over dit onderwerp betrekking hebben op de situatie in Engeland. Daar worden epilepsiepatiënten vaak door hun huisarts begeleid. Bovendien zijn daar veel minder neurologen per miljoen inwoners dan in Nederland (3 per miljoen inwoners versus 35 per miljoen inwoners). Hierdoor zijn resultaten uit systematische reviews, meta-analyses, en randomized controlled trials (RCTs) niet goed te vertalen naar de huidige Nederlandse situatie. Het antwoord op beide uitgangsvragen is daarom een beperkt onderbouwde expert opinion.